explorer blog

چهار دانشجو که به خودشان اعتماد کامل داشتند یک هفته قبل از امتحان پایان ترم به مسافرت رفتند و با دوستان خود در شهر دیگر حسابی به خوشگذرانی پرداختند. اما وقتی به شهر خود برگشتند متوجه شدند که در مورد تاریخ امتحان اشتباه کرده اند و به جای سه شنبه، امتحان دوشنبه صبح بوده است. بنابراین تصمیم گرفتند استاد خود را پیدا کنند  و علت جا ماندن از امتحان را برای او توضیح دهند.

   آنها به استاد گفتند: « ما به شهر دیگری رفته بودیم که در راه برگشت لاستیک خودرومان پنچر شد و از آنجایی که زاپاس نداشتیم تا مدت زمان طولانی نتوانستیم کسی را گیر بیاوریم و از او کمک بگیریم، به همین دلیل دوشنبه دیر وقت به خانه رسیدیم.».....استاد فکری کرد و پذیرفت که آنها روز بعد بیایند و امتحان بدهند. چهار دانشجو روز بعد به دانشگاه رفتند و استاد آنها را به چهار اتاق جداگانه فرستاد و به هر یک ورقه امتحانی را داد و از آنها خواست که شروع کنند....آنها به اولین مسأله نگاه کردند که 5 نمره داشت. سوال خیلی آسان بود و به راحتی به آن پاسخ دادند.....سپس ورقه را برگرداندند تا به سوال 95 امتیازی پشت ورقه پاسخ بدهند که سوال این بود:

« کدام لاستیک پنچر شده بود؟»....!!!!

کاش...

.. من دلم می خواهد یک سبد شعر بچینم . یک بغل مست شوم از نرگس . بوسه بر دیده ی باران بدهم و برقصم با نور .

           .... چه کسی همسفرم خواهد شد ؟!

یادت آمد وقتی ، خواب یک گل دیدی ؟ تا به شب عطر خوشش بوییدی ؟!

                                                                             ... کاش عاشق بودی !

جنس خواب من از این خاطره هاست .

      آرزویم اما تپش واژه ی تو در دل این ثانیه هاست.

من دلم می خواهد ، بنویسم ز کتاب دل خود و بپرسم از تو ، ماجرای دل تنهای خدا !

      خنده هایت زیباست . دست هایت رنگ تبسم دارند. نیست در باورم آهنگ خزان .

                                        ... تو از این چشم من اکنون غزل نور بخوان .

یادت آمد وقتی ، خواب یک گل دیدی ؟ تا به شب عطر خوشش بوییدی ؟!

                                                                          ... کاش عاشق بودی !

 

 

هر وقت دلتنگ شدی به دفترچه ی خاطراتم سری بزن  هنوز هم در

 

روزهای آفتابی دفتری خیس از کلمات دارم

 

هر وقت دلتنگ شدی خدا را صدا بزن  هنوز هم فرشته ها دوستت

 

دارند و طرح لبخندت را روی ابرها نقاشی می کنند

 

هر وقت دلتنگ شدی با یک شاخه گل سرخ به دیدارم بیا  هنوز هم

 

کوچه ی بن بست ما منتظر است تا صدای قدم هایت را به گوش پنجره ی

 

اتاقم برساند.

 

روزها گذشت و گنجشك با خدا سخن نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به    فرشتگان اين گونه می گفت " . می ايد ، من تنها گوشی هستم كه غصه هايش را می شنود و يگانه قلبی ام كه دردهايش را در خود نگه می دارد و سر انجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنيا نشست . فرشتگان چشم به لبهايش دوختند ، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :" با من بگو از انچه سنگينی سينه توست ." گنجشك گفت " لانه كوچكی داشتم ، ارامگاه خستگی هايم بود و سرپناه بی كسی ام . تو همان را هم از من گرفتی . اين توفان بی موقع چه بود ؟ چه می خواستی از لانه محقرم كجای دنيا را گرفته بود ؟ و سنگينی بغضی راه بر كلامش بست. سكوتی در عرش طنين انداز شد . فرشتگان همه سر به زير انداختند.خدا گفت " ماری در راه لانه ات بود . خواب بودی . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند. انگاه تو از كمين مار پر گشودی . گنجشك خيره در خدايی خدا مانده بود.خدا گفت " و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی.اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود . ناگاه چيزی در درونش فرو ريخت. های های گريه هايش ملكوت خدا را پر كرد.....

 

 

 

امشب آسمان بارانیست و باران زیباست

باران را دوست دارم و تصور میکنم باران نیز مرا دوست می دارد.

باران! این دوست داشتن را دوست می دارم زیرا که پیوندیست بین من و تو پیوندی به وسعت آبی

آسمان و سپیدی ابرها. این را می نویسم تا به تو بپیوندم چونن پیوند تو نا گسستنی ترین پیوندها

-ست.

باران! تو ای فراتر از همه ی وجود و ای پاک ترین مقدسات آسمانی امشب بر من ببار می خواهم

امشب از تمام شبهای عمرم پاک تر بشوم.... بر من ببار می خواهم امشب آخرین شب دلتنگیم

باشد.

بر من ببارکه شاید از پاکی و روشنایی تو گل وجودم دوباره جان گیرد.گلی که دست پشیمانیم

گلبرگهایش را پرپر کرده است. دلم امشب تاریک است شمع وجودش را سردی نفسهای مسافر

طرد شده خاموش کرده . امشب جرعه ای عشق می خواهم برای روشنای اش.

باران! ای بهترین بهانه برای اشکهای شبانه ی من ای طلوع دوباره عشق بر من ببار و مگذار غبار

غم همچنان بر تن خسته ام بماند

 

---

بهانه ی خدا

ذکر می گفت و لب بر طعام بسته بود و چشم بر زشتی

پیش می رفت و گام بر روی ابرها می نهاد و خاک را درمی نوردید

روح را صیقل می داد و عشق را هجی می کرد و ذات را می پالود

یار را می پرستید و رقص می کرد و مشتاق بود

جان را می بخشید و درد را می دردید و یاد را نشانه می رفت

می گذشت و می شنید و می دید

خویش را جستجو می کرد و خدا را بهانه

شب است.

اما نه سكوت دارد ، نه تاريكي!

كجاي شهر مي توان شب را ساكت و تاريك يافت؟

سؤالي است كه هميشه بي جواب مي ماند برايم!

نور ماه را لابه لاي ساختمان هاي سر به فلك كشيده چگونه مي توان لمس كرد؟

در بين نورهاي چراغ هاي شهر ، كدامين ستاره را مي توان ديد؟

چقدر دلم تنگ است براي شبي آرام و پرستاره!

چقدر دلم تنگ است براي كنكاش آسمان بدون ابر جهت يافتن ستاره ي تنهايم!

كجايي تك ستاره ي كم نور من؟

تو هم همانند من ، ميان شلوغي و ازدياد نورافشاني ستاره هاي همسايه گم شده اي؟

نمي داني اول بار كه براي يافتنت سراسر آسمان پرستاره را مي گشتم ، چه حالي داشتم!

حس كودك گم شده اي را داشتم كه ميان جمعيت دنبال چهره ي آشناي مادر مي گردد ،

و چه حالي مي شود وقتي نگاهش به چهره ي پرمهر مادرش تلاقي مي كند!

وقتي يافتمت ، ساعتها نگاه كردنت سيرم نمي كرد ،

ولي حيف كه هميشه وقت تنگ است و عمر كوتاه!

ستاره ام ، چند وقتي است كه آرزوي ديدارت را دارم ،

ولي در اين شهر ، يافتنت دشوار است و من ناتوان!

به آسمان كه مي نگرم ، جز تاريكي هيچ نصيبم نمي شود!

كجاست آن آسمان پرستاره در اين شهر كه در كتابها وصفش را شنيدم؟

كو آن نور خيره كننده ي ماه كه همه تعريفش را مي نويسند؟

كجايي ستاره ي شبهاي تنهايي ام؟

شبي كوهي خواهم يافت ،

به بالاترين نقطه اش خواهم رفت ،

چشم به آسمان خواهم دوخت ،

و پيدايت خواهم كرد!

آن شب ، شبي بزرگ خواهد بود برايم!

دعايم كن!

دعايم كن كه آن شب دور نباشد و دير!!!

درسرزمين پاكي  درجزيره ي آفتاب عاشقي بودغمگين.اما اميدواروهمواره درپي معشوق.اوبودونگاه ها ايماها وعشق وتنهاعشق بودكه او رازنده نگه داشته بود.اين عشق بود كه اورا به ارزش رسانده بودوبه اوقدرت تلاش را عطا نموده بود.همه ي روزها وشب هايش رادريادمعشوقش مي گذراندواميدداشت به آينده.به آينده اي كه بارسيدن اوبه معشوقش تحقق پيدامي كرد وجزاين آينده برايش مفهومي نداشت .

ولي...ولي درآن لحظه كه درساحل بي وفايي باچشمهاي خود ديد كه معشوق او باقايقي ديگرجزيره عشقش راترك كرد  براي لحظاتي حتي به چشمهاي خود اعتمادنكرد...ولي بعدمجبوربه قبول حقيقت شد.

  اوماندوقايقي شكسته/اوماندوجزيره اي هميشه پاييز...

بارالاها!

شایسته ترین کلامت را به من ده ، تا با آن دل را و روح را بشویم و غرق گردم در دریای وجودت.

بارالاها!

سزاوارترین ستایش ها از آنِ تو باد که تویی آن سزاوارترین.

بارالاها!

در گرداب زندگی آنچه فریادرس ترین است ، نگاه توست حتی برای لحظه ای.

بارالاها!

هر نَفَسی بَرآید و فرو رود به اِذن تو و هرگز برگی از شاخه رقصان ننشیند بی اراده ی تو.

بارالاها!

زیباترین زمزمه ها ذکر توست و شادترین ترانه ها در وصف توست.

بارالاها!

پاکی های دنیا در چشمانم نشانه ای از توست و تویی آنکه در درون هر زیبایی جلوه می کنی.

بارالاها!

سرآغاز تویی و پایان هر راهی به تو ختم می شود.

بارالاها!

کوچک ترین اشاره ات تمام عمرم است و بزرگ ترین تلاشم برایت لحظه ای.

بارالاها!

مرا در جلوی چشمانت نگاه دار و روی از من برنگیر،

که از تو آمدم و به تو باز می گردم و از تو خواهم شد.