explorer blog

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید              که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش                  زده ام فالی و فریاد رسی می آید

تو می آیی . این را همه می دانیم و در پس پرده ی اشک. برق چشمانمان.  برق امید به آمدن توست

سینه هامان تنگ گشته و چشمهایمان اشکبار

از ظلمت قومی که به روی هر چه بوی خداست خاک می پاشد که دیگر در شامه جهان نپیچد

که دلها را تازه کند . که به آینه های قلب های آماده برق ایمان نیندازد . که سر مست حقیقت نکند

که هوای ترک ظلمت به سر ها نیفکند

قومی که موسی و عیسی و محمد (صلوات ا... علیهم ) نمی شناسد . تنها می خواهد حکومت کند

تفرقه بیندازد و حکومت کند .

اما تو می آیی همه می دانند که می آیی . ای در هم شکننده ی شوکت جباران .

این را همه می دانیم و ظهورت را انتظار می کشیم ...

ولی آقای ما ...

سینه ها مان تنگ گشته و چشم هامان اشکبار ... حرمت ها مدت هاست که شکسته شده 

و بدعت ها آشکار .

می دانم می دانم . کاش آنگونه بودیم که می پسندی . کاش بزرگ بودیم و وسیع و آزاد ... نه کوچک و

محدود و اسیر .

کاش شیعه بودیم و عارف به حقتان نه واماندگان در لفظ و در بند حاجات حقیر دنیا .

ولی آقا هنوز هم غروب جمعه ها حتی اگر ندانیم چرا دل ها مان می گیرد .

اگر خوب نیستیم خوبی را دوست داریم و عشق به شما عشق به تمام خوبی هاست

پس بیا تا روحی تازه در کالبد اندیشه ها و اعمالمان دمیده شود . تا به خاطر بیاوریم تما چیز هایی را که

به فراموشی سپرده ایم

تا بار دیگر بشریت حلاوت حضور امام را نواده ای از خاندان رسالت را بچشد .

بیا و ...

 بندگی را عشق را ایمان را و زیستن را بار دیگر معنا کن

وقتی دلم برای بودنت تنگ می شد ...

 وقتی خورشید غروب می کرد و شب دامن سیاهش را بر سر آبی بی پهنای آسمان میکشید

 وقتی ستاره ها یکی پس ز دیگری آمدن شب را نوید می دادند

 و دوباره وقتی دلم برای بودنت تنگ می شد برای معصومیت نگاهت ...

 به خودم می گفتم دلم به دلت خبر می دهد گرچه تو را نمی بینم اما می دانم که میدانی  که تنهایم که بی تو تنهایم

 به خودم می گفتم شاید نباشی که حرف هایم را از نگاهم بخوانی  اما خط قلبم برایت تکراری تر از نگاهم است به خودم می گفتم تو می دانی ... می دانی ...

پس چرا دلم به دلت نگفت ؟ چرا هنوز تنهایم ؟ شاید تو قاب یاد مرا از دیوار دلت پایین آورده ای ....

کاش دوباره می دیدمت ، کاش بار ها و بار ها می دیدمت  فقط همین دلم برای بودنت تنگ است

دلم برای بودنت تنگ است چرا که تو هیچ وقت نبودی ، طعم بودن تو ، طعم شیرین رویاهای من است ...

طعم بودن تو طعم دعا های صمیمانه ای بود که از ته قلب می کردم ، طعم  آرزو هایی که احساس می کنم دنیا آمدن من فقط برای دیدن مرگ آ نها بود

و اکنون از آن همه رویا ، از آن همه دعا از آن همه آرزو تنها یک دعا ، یک رویا و یک آرزو برایم باقی مانده است

 را

گاهی دلم می خواست با کسی حرف می زدم گاهی دلم می خواست تنها نمی بودم 

نمی دانم چرا یاد من اینقدر زود از یاد تو رفت...

 شاید من اشتباه کردم، شاید دل را به دل راهی نیست، شاید چشمان همه سرد و بی روح است

اما نه ... من بار ها و بارها   به چشم ها خیره شدم هیچ نگاهی تکیه گاه نبود، هیچ نگاهی آرام و معصوم نبود  ، هیچ نگاهی نگاهم را از نگاه بعد نگرفت ، چشم هایم فقط خیره می شدند ، برق هیچ نگاهی مرا به میهمانی ستاره ها نبرد و من در اعماق هیچ نگاهی آرامش پیدا نکردم جز نگاه تو .....

کشیده می شود دستهای من به سوی تو نازنینم کجایی؟

در آسمانی یا در زمین؟

نزدیک منی یا دورتر از من؟

آیا دستان نیازمند مرا می بینی که به دنبال تو کشیده می شواند؟

آیا می بینی که عاجزانه از تو کمک می خواهند ؟

می دانم که می بینی پس نازنینم "

دستان سرد مرا بگیر و با دستان گرم خود مرهمی باش بر آن

دستان مرا بگیر تا حس کنم که هستم

دستان مرا بگیر تا حس کنم که هستی

دستان مرا بگیر تا حس کنم که می توانم در انتظارت بمانم

دستان مرا بگیر تا حس کنم که در کنار توام

دستان مرا بگیر تا حس کنم که ...................

و دستان مرا بگیر ای موعود من ای نور چشمان من

ای عشق سرشار من ای مهدی منتظر من و ای یوسف زهرای من................

می دانم که

قامت زیبای تو خستگی رااز بین می برد............چشمان زیبای تو حس امید را زنده می کند...............

صدای تو همه را  به عرش می رساند.........

به امید روزی که بینم روی ماهت.......................

به قلم یکی از منتظران دیدارت

السلام علیک یا ابا صالح المهدی (عج)